×

Jak umierają zające | Prywatna inwentaryzacja

ontologiczne poczucie zagrożenia w wykonaniu

tukawach

Magdalena Tuka
Anita Wach
Dźwięk, światła, projekcje: Opaean

‘Jak wytłumaczyć czym jest obraz martwemu zającowi’ – performens Josepha Beuysa z 1956 roku trwał trzy godziny podczas których widzowie mogli obserwować przez okno galerii artystę chodzącego od obrazu do obrazu z martwym zającem na rękach. Nigdy nie dowiemy się, co Beuys szeptał martwemu zającowi do ucha. Performens był częścią cyklu prac poświęconych tematowi definicji sztuki i być może najważniejszą z nich.

Łącząc dwie bardzo różne formy prezentacji, będące wynikiem indywidalnych procesów poszukiwań performatywnych Magdalena Tuka i Anita Wach (JJJNNN) badają ideę znikania wobec poczucia istnienia przyjmując osobę niemieckiego artysty Josepha Beuysa jako  wyimaginowanego mentora projektu.

Prywatna Inwentaryzacja, czyli nadszedł najwyższy czas konfrontacji z faktycznym stanem rzeczy. Wraz z widzami wchodzimy w pustą przestrzeń, to czym będziemy próbować ją wypełnić to rodzaj zdarzeń mających swe źródło w naszych, bardzo osobistych rozliczeniach. Mogą wydawać się błahe, niepoważne, dziwaczne, ale dzięki temu, że są nasze – są unikalne. Performans ma formę wystawy, bo tylko wejście w stan ‘bycia obiektem’ może uchronić inwentaryzację, czyli rozliczenie, przed kompletnym chaosem. Czym są nasze galeryjne eksponaty? Na przykład akt kobiecy wciśnięty w kąt przestrzeni. Obraz trwa tylko kilka minut, pozostawiając po sobie wrażenie bardzo intymnego spotkania, a zarazem poczucia głębokiej samotności oraz… wełniane czerwone skarpetki jako jedyny ślad JEJ obecności. I wiele innych zdarzeń wyrwanych z wnętrza performerek.

Jak Umierają Zające – zadając sobie to pytanie otwieramy przestrzeń nieznanego lub utraconego. Zając ma niezwykle bogatą mitologię w różnych kulturach. W starożytnym Egipcie hieroglif w postaci zająca oznaczał czasownik „być”. Dlatego choć na parę chwil próbujemy wcielić się w to zwierzę, by dzięki niemu nawiązać realny kontakt z widzem,
BYĆ razem.
To co każdy wie o zającu, to jego sposób poruszania się. Zając skacze. I ten rodzaj dynamiki jest logiką naszej dramaturgii, to gwałtowne zmiany, pozbawione sensu, to wiara w intuicję i… samo-ofiarowanie. Zając ma naturę łagodną i jak powiedział jeden z widzów po spektaklu: „w naszych czasach potrzebujemy więcej Zajęcy”.

Prywatna Inwentaryzacja’ i ‘Jak umierają Zające’ powstały w ramach Stypendium Ministra Kultury.

stypendium_czerwona

W ramach projektu „Centrum działań kulturalno-społecznych Lubelska 30/32 (L30/32)” sfinansowany ze środków Urzędu m.st. Warszawy

ZNAK_PROMOCYJNY_FC_PL-01 2

Sponsor

logo-alt__tylko_trans

Patronat medialny

teatr-dla-was   terazteatr

Galeria