×

Parsifal (2004)

Parsifal 2, zdj. Krzysztof Kozanowski fot. Krzysztof Kozanowski

REŻYSERIA

Piotr Borowski

ZESPÓŁ

Marcin Cecko, Monika Dąbrowska, Jolanta Denejko, Zbigniew Kowalski, Anna Olejnik, Piotr Piszczatowski, Marcin Szymański, Magdalena Tuka, Dawid Żakowski

SCENOGRAFIA

Dawid Żakowski

KOSTIUMY

Zuza Krajewska Agata Nowicka

MUZYKA

Piotr Piszczatowski, Gianna Benvenuto

Wywołaliśmy Parsifala z odmętu średniowiecznej mitologii, nie po to, aby odtwarzać średniowieczne czasy, ale po to, aby sprowadzić deszcz.

Wywołaliśmy Parsifala, aby nam przyniósł złote naczynie, aby zdjął z nas pancerz współczesności i sprawdził, co kryje się pod nim dziś, jakie nowoczesne uczucia i pragnienia.

Wywołaliśmy Parsifala, aby zdjął z nas cierpienie, ból, niewiedzę i strach – strach przed czasem i miejscem, w którym nam przyszło żyć. Nazwaliśmy to miejsce Ziemią Jałową. Nazwaliśmy to miejsce miastem. Warszawą, Berlinem, Paryżem, Moskwą. Suchym miastem, gdzie nie ma miejsca na współczucie, gdzie zabłądziliśmy w poszukiwaniach.

Nasza praca ma wiele aspektów i warstwa fabularna przedstawienia może się wydać tylko pretekstem w docieraniu do autentycznej wrażliwości. Dwa lata temu w naszej pracy pojawiło się pytanie: ‚Jakiego człowieka pragniesz zobaczyć w teatrze?’. W odpowiedzi na nie zaczęliśmy budować przedstawienie Parsifal. Teatr i człowiek. Sztuka i rzeczywistość. Konfrontowaliśmy ze sobą te dwie płaszczyzny, zderzaliśmy brutalność z pięknem, subtelność z agresją, obojętność z zaangażowaniem, młodość z dojrzałością. Zestawiliśmy dwóch bohaterów, dwie skrajne postawy, białe z czarnym i postawiliśmy ich wobec cierpienia, jakie nosi w sobie Król-Rybak (mit). Jego ułomność okazała się symptomem naszych czasów. A jego obecność milczącym i oczekującym od wieków wołaniem o pomoc.

Galeria